Архив - СШ №56 г.Минска
Бассейн
Бассейн – это круто и здорово в любое время года. Плавание развивает мышцы, поддерживает позвоночник и укрепляет иммунитет ребенка и взрослого.
Подробнее
Галерея 14 апреля 2016 г. на базе ГУО «Средняя школа № 56 г. Минска» состоялось торжественное открытие художественной галереи. Подробнее
Тренажерный зал Тренажерный зал приглашают к себе всех желающих поддерживать великолепную физическую форму и добиться снижения веса. Подробнее

Архив

04.07.2016

Наша Бацькаўшчына

Развернуть/Свернуть

Некалькі значэнняў мае гэта цудоўнае слова – Бацькаўшчына. Гэта і краіна, дзе кожны з нас нарадзіўся, грамадзянінам якой з’яўляецца, гэта і родны куток, месца, дзе жывуць нашы ўспаміны маленства, куды мы ахвотна імкнемся сэрцам і думкамі, гэта і набытак бацькі, спадчынная маёмасць. Сярод тых, хто ўсхваляў Бацькаўшчыну вялікая колькасць паэтаў, пісьменнікаў, мастакоў, спявакоў і нават простых грамадзян, якія шануюць сваю Радзіму, робяць усё для яе росквіту. Колькі ўзвышаных вершаў прысвечана нашай Бацькаўшчыне! Сярод іх можна прыгадаць і верш Канстанцыі Буйло “Люблю…”, дзе першыя словы : “Люблю наш край, старонку гэту, дз я радзілася, расла…”. Ці блізкі па тэматыцы верш Ніла Гілевіча “Край мой беларускі”, ці верш Рыгора Барадуліна, які цалкам супадае з назвай нашай выставы – “Бацькаўшчына”. Тэма Бацькаўшчыны неадрыўна звязана і з тэмай Вялікай Айчыннай вайны. Змагаліся не за ідэю, не за панаванне ў сусвеце, наш народ змагаўся за сваю Бацькаўшчыну, за блакітнае неба над ёю, за сваю спадчыну. Так, у гэтым кантэксце гэтыя два словы тоесныя, бо яны залежаць адзін ад аднаго, бо без існавання Бацькаўшчыны мы нічога не пакінем у спадчыну сваім нашчадкам. Але праз прызму паўсядзённасці мы хутка можам перастаць бачыць прыгажосць навакольнага асяроддзя. Каб нагадаць нам аб ёй творцы пэндзлю – мастакі перадаюць свае творы галерэям і музеям. Асабліва важна ўбачыць прыгажосць нашай Бацькаўшчыны дзецям і моладзі, тым, каму ў большай ступені прыналежыць будучыня. Таму наша школа па праву можа ганарыцца, што менавіта ў яе сценах у рамках святкавання Дня Незалежнасці нашай краіны адкрываецца такая цудоўная выстава. Наша выстава змяшчае 25 твораў беларускіх мастакоў Мікалая Яўгеньевіча Мішчанкi, Леаніда Міхайлавіча Гоманава, Мікалая Апанасавіча Апіёка, Уладзіміра Васільевіча Уродніча, Віктара Кірылавіча Барабанцава. Гэтыя творы гарманічна спалучаюцца адно з адным, дзе раскрываюцца тэматыка вайны і міра, прыгажосці роднай прыроды і навакольнага асяроддзя, гістарычныя мясціны. Творы напісаны ў розных мастацкіх жанрах, такіх як партрэт, пейзаж і нацюрморт. Усе мастацкія творы напісаны алейнымі фарбамі. Акрамя карцін, прысвечаных тэматыцы Вялікай Айчыннай вайны і роднай прыроды, мы бачым творы, прысвечаныя розным закуткам нашай Беларусі. Гэта і “Нёманскія далі”, і “Магільна. Нёман”, і “Стары Нёман” М.Я.Мішчанкi, і “д. Селец”, і “Поленово. Аллея ночью” Л.М.Гоманава і г.д.

Мікалай Яўгеньевіч Мішчанка
Мікалай Яўгеньевіч Мішчанка нарадзіўся ў Магілёве ў 1949 годзе, у 1969-м скончыў Віцебскі педагагічны інстытут, а ў 1974 годзе паспяхова абараніў дыплом па жывапісу. Удзельнічаць у выставах пачаў толькі ў 2002-м. Удзельнік рэспубліканскіх, групавых і міжнародных выстаў, міжнародных пленэраў. З 1992 года - Член Беларускага саюза дызайнераў. З 2005 года - член Беларускага саюза мастакоў. Прыгажосць навакольнага свету знайшла адлюстраванне ў творчасці майстра пэндзлю. На большасці палотнаў шмат сонца, яркіх вясновых фарбаў, якія сімвалізуюць абуджэнне прыроды, прыход цяпла і вясны. Прыгажосць, разнастайнасць і непаўторнасць навакольнага свету сходзяць да нас з палотнаў мастака: цёплы вечар, возера, поле, дарога, вёсачка - усё гэта наша, блізкае сэрцу, родам з дзяцінства. Яго працы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі, музеі сучаснага выяўленчага мастацтва, Магілёўскім абласным мастацкім музеі, у Буда-Кашалёўскай карціннай галерэі, Светлагорскай карціннай галерэі, у прыватных калекцыях Расіі, Украіны, Польшчы, Германіі.
Леанід Міхайлавіч Гоманаў
Леанід Міхайлавіч Гоманаў - член Беларускага саюза мастакоў, член-карэспандэнт Міжнароднай Акадэміі Культуры і Мастацтва. Нарадзіўся 22 лістапада 1953 гады ў горадзе Слаўгарадзе Магілёўскай вобласці. У 1974 годзе скончыў Мінскае мастацкае вучылішча ім. А.К.Глебава, ў 1991 годзе - Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут. З 2005 года з'яўляецца старшынёй журы штогадовага Міжнароднага конкурсу дзіцячага малюнка "На сваёй Зямлі". У 2006 і ў 2010 гадах на Кангрэсе кіраўнікоў гарадоў (г. Масква) быў узнагароджаны Міжнародным дабрачынным фондам "Мецэнаты стагоддзя" медалямі "Дабрачынец" і "У імя жыцця на зямлі" (як было сфармулявана пры ўзнагароджанні - "за высакароднасць думак і спраў"). Нароўні з жывапісам ён працуе ў галіне плаката і кніжнай графікі.Работы мастака знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, фондах Беларускага саюза мастакоў, музеі сучаснага выяўленчага мастацтва, у прыватных галерэях і калекцыях многіх краінах свету. Пейзажы мастака адрознівае лірызм, тонкая балансіроўка колеру, майстэрская перадача ледзь прыкметных станаў прыроды. Мастак кажа, што для яго заўсёды вельмі важна, каб людзі былі аб'яднаны агульнай стваральнай ідэяй, і мастацкі пленэр з'яўляецца такім сродкам аб'яднання людзей розных культур, традыцый, напрамкаў у мастацтве. Сустракаючыся разам, вельмі розныя людзі і мастакі з дапамогай жывапісу становяцца бліжэй. Розныя культуры не спрачаюцца, а, як на карціне, ўтвараюць сугучнасць фарбаў.
Мікалай Апанасавіч Апіёк
Член Беларускага саюз мастакоў, заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь, лаўрэат спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Беларусі, кіраўнік Студыі ваенных мастакоў у горадзе Мінску. Апіёк Мікалай Апанасавіч нарадзіўся 20 лістапада 1935 года непадалёку ад Оршы вёсцы Макараўка Дубровенскага раёну. Скончыў Пірагоўскую сямігадовую школу. Мастацтву ён пачаў вучыцца ў Віцебску: 1951-1955 гг. - у Віцебскім мастацка-графічным вучылішчы. У 1956-1957 гг. вучыўся на 5 курсе Мінскага мастацкага вучылішча. Некаторы час Мікалай працаваў у сістэме Мастацкага Фонду БССР (г. Віцебск). У 1964 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральны-мастацкі інстытут (з 2001 г. - Беларуская дзяржаўная акадэмія мастацтваў). Настаўнікамі Мікалая Апіёка былі Ф. Дарашэвіч, А. Мазалеў, Я. Чамадураў, якія разгледзелі ў маладым творцы каларыста і навучылі мысліць мастацкі. Адначасова ён узначальваў Гродзенскую абласную арганізацыю БСМ. У тыя часы ў Гродна часта наведваўся славуты мінскі пейзажыст Віталь Цвірка, творчасць якога вельмі паўплывала на каларыстычныя здабыткі Апіёка. З сярэдзіны 1970-х мастак ужо жыве і працуе ў Мінску, супрацоўнічае з Купалаўскім тэатрам. У 1966 годзе становіцца членам Беларускага саюза мастакоў, пачынае прымаць удзел у мастацкіх выставах. З цягам часу ён усё больш прысвячаў сябе станковаму жывапісу. Працуе ў жанрах пейзажу, партрэта і нацюрморта, а таксама ў станковай графіцы. Як адзначаюць спецыялісты, творчасць Мікалая Апіёка прыцягвае шырынёй ахопу значных падзей сучаснага жыцця і гісторыі беларускага народа. Мастак паспяхова працуе ў жанры фігуратыўныя карціны, партрэта, нацюрморта. Галоўнае месца ў яго творчасці займае лёс чалавека ў гістарычным летапісе Радзімы. Яго палотны характарызуе выразнае кампазіцыйнае, каларыстычнае рашэнне з захаваннем традыцыі рэалістычнай школы жывапісу. Мікалай Апіёк шмат працуе ў жанры гістарычнай карціны. Героямі яго твораў выступаюць выдатныя дзеячы беларускай гісторыі і культуры, імёны якіх назаўсёды ўпісаны ў летапіс зямлі беларускай. Мастак ўкладвае на палотнах і вясковае жыццё, усхваляе лёс чалавека-працаўніка. З творчасцю Мікалая Апіёка даўно знаёмы ў Галандыі, Польшчы, Германіі, Італіі.
Уладзімір Васільевіч Уродніч
Уладзімір Васільевіч Уродніч нарадзіўся на хутары Лучко каля вёскі Вялікія Арлы Столінскага раёна ў 1942 годзе. Большую частку жыцця пражыў у горадзе. Нягледзячы на ​​гэта, у сваіх творах ён зноў вяртаецца да родных мясцін. І яшчэ адна тэма хвалюе мастака - Вялікая Айчынная вайна. Заслужаны дзеяч мастацтваў, член студыі ваенных мастакоў і экс-дэкан мастацкага факультэта Акадэміі мастацтваў. Сваю "Вайну і мір" Уладзімір Уродніч пачаў пісаць яшчэ падлеткам. Спачатку - аловак у руках аматара, а пасля - пэндзаль і фарбы ў руках прафесійнага майстра. У 1963 - скончыў Мінскае мастацкае вучылішча. У 1972 - скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. Вучыўся ў А. Шаўчэнкі, І. Ахрэмчыка, Н. Воранава. З 1973 - удзельнічае ў мастацкіх выставах. З 1974 - у Беларускім саюзе мастакоў. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1992). Працуе ў розных жанрах станковага жывапісу.Тэматыка ягоных твораў разнастайная. Ад батальных сцэн і партрэтаў герояў Вялікай Айчыннай вайны да вобразаў вайскоўцаў-сучаснікаў і карцін з жыцця сённяшняй беларускай арміі. Але Уродніч - не мастак вайны. У яго працах - гімн свету і людзям працы, прысвячэнне роднаму Палессю і землякам. Творы мастака знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, музеі сучаснага выяўленчага мастацтва, фондах БСМ, Беларускім музеі гісторыі Вялікай айчыннай вайны, літаратурных музеях М. Багдановіча, Я. Купалы, літаратурна-мемарыяльным музеі Якуба Коласа, Магілёўскім абласным мастацкім музеі імя. П.Масленикова, Віцебскім абласным краязнаўчым музеі, Беларускім музеі народнай архітэктуры і побыту, музеі Беларускага Палесся ў Пінску.
Віктар Кірылавіч Барабанцаў
Віктар Кірылавіч Барабанцаў нарадзіўся ў Гомелі ў 1947 годзе, там жа наведваў сярэднюю школу, у 1968 годзе скончыў Мінскае мастацкае вучылішча. Сам мастак прызнаецца, што маляваць пачаў рана, яшчэ ў 5-гадовым узросце, і ўжо тады навучыўся атрымліваць задавальненне ад самога працэсу малявання. У 1978 годзе Віктар Кірылавіч скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. Сваю творчую і выставачную дзейнасць Віктар Барабанцаў пачаў яшчэ ў 1976 годзе. Стаўшы мастаком, Віктар Кірылавіч пачаў шмат падарожнічаць, пабываў у Канадзе, Англіі, Францыі, Грэцыі і ў многіх іншых краінах свету, але кожны раз з любоўю вяртаўся ў родныя мясціны. Асаблівае месца ў сэрцы Віктара Кірылавіча займае Іспанія. Менавіта з гэтае краінай звязаны многія прыемныя успаміны, і менавіта Іспаніі прысвечаны цэлы цыкл работ мастака. Сярод беларускіх мастакоў В. К. Барабанцаў вылучаецца як майстар манументальнага жывапісу. Ён паспяхова працягвае традыцыі беларускай рэалістычнай жывапіснай школы. У працах В. К. Барабанцава адчуваецца цікавасць да гісторыі свайго народа, да яго спадчыны, майстрам мінулага і сучаснікам. Яго працы знаходзяцца ў калекцыях Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь, музея сучаснага выяўленчага мастацтва, Дзяржаўным музеі гісторыі беларускай літаратуры і г.д. Сярод узнагарод мастака: прэмія Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі ад 1990 году, медаль «За заслугі ў выяўленчым мастацтве» грамадскага аб'яднання «Беларускі саюз мастакоў», 1999 г., прэмія «За духоўнае адраджэнне», 2000 г., медаль Францыска Скарыны, 2010 г.
13.05.2016

Война глазами детей

Развернуть/Свернуть

13 мая 2016 состоялась литературно-музыкальная гостиная «Война глазами детей». Почетными гостями мероприятия стали ветераны Великой Отечественной войны Михаил Петрович Честнейший и Майа Николаевна Носкова. Учащиеся подготовили небольшой концерт, исполняли тематические песни и читали стихи.

Ветераны рассказали ребятам про страшное военное время.  Когда началась война, им  было не так уж много лет: Майе Николаевне, например, только исполнялось десять. Рассказы ветеранов  об  ужасах войны никого не оставили равнодушными. Ребята с особым вниманием ловили каждое слово. И, чем больше они слушали, тем больше проникались искренними чувствами к этим людям.

В конце мероприятия и учащиеся, и ветераны вместе пели песни военных лет. Мероприятие получилось очень душевным.

Фотоматериалы

14.04.2016 - 24.06.2016

Выставка Петра Петровича Шарипы

Развернуть/Свернуть

В День Великой Победы вниманию посетителей художественной галереи нашей школы были представлены работы Петра Петровича Шарипы. Активной участницей выставки стала дочь художника – Алёна Петровна Шарипа. Именно благодаря ей были отобраны картины, так гармонично  дополняющие друг друга,  а интересная информация об отце,  предоставленная Алёной Петровной, позволила более глубоко изучить творческий путь Петра Петровича Шарипы

Пётр Петрович Шарипа  родился 11 апреля 1942 года в деревне Заозёрье, или, по- местному, Арашки Витебской области. С самого рождения Петру Петровичу пришлось пережить все ужасы военного времени.

Детей, родившихся в то военное лихолетье, называют «детьми войны». Но, несмотря на очень непростое детство, эти люди находили в себе силы жить, творить и созидать, отстраивать те руины в городах, сёлах, деревнях и душах людей. Такая же судьба выпала и Петру Шарипа.

Петр Петрович от рождения был наделен талантом художника; этот талант он не просто принял, он развивал его на протяжении всей жизни, врачуя души людей яркостью и радужностью своих картин. После войны остались одни  руины, но и среди сплошной разрухи будущему художнику удавалось видеть красоту  неба, густых лесов и поблёскивающей  синевы озёр.

О жизни художника известно мало. Отец Петра Петровича погиб на фронте, а мать работала в колхозе дояркой. Примерно десять лет будущий художник прожил в деревне Арашки. Там он закончил начальную школу, которая располагалась в одной из хат и в которой одновременно  обучались  все классы. Первое знакомство с произведениями знаменитых художников произошло у него именно в таких стеснённых условиях.

После окончания начальной школы Пётр Петрович Шарипа переселяется к дяде с тётей, живущих в посёлке Белгрэс (другое название Ореховск), который располагался под Оршей. Его творческое развитие продолжалось. В Ореховской школе он стал познавать азы художественного искусства. Его руководителем в этом была учительница рисования Нина Демьяновна Афанасьева, человек необычной судьбы. Она не была профессиональным художником,  но в Смольном институте благородных девиц она училась когда-то рисованию.

Нина Демьяновна значительно повлияла на формирование будущего художника. Некоторые книги, именно книги по искусству,  подаренные Ниной Демьяновной, сохранились до сих пор уже в коллекции книг дочери Петра Петровича Шарипы – Алёны Шарипа.

В старших классах будущий художник вместе со своим другом-одноклассником Василием Алантьевым (который одновременно работал в клубе художником-оформителем) увлёкся копированием масляными красками репродукций с журнала «Огонёк». К этому времени относятся и первые попытки рисования с натуры – рисунки карандашом и этюды акварелью на природе. Когда же в десятом классе приехал  преподавать после окончания Витебского художественного училища  Киселёв Николай Степанович, Пётр Петрович Шарипа решил «учиться на художника». Конечно же,  он начал рисовать пейзажи, столь дорогие его сердцу с детства.

Дальнейший путь художника проходил через Витебский пединститут – художественно-графический факультет, куда он поступил в 1960-ом году. «Худграфические»  мастерские, которые размещались в старом здании по улице Суворова, казались ему настоящим храмом художества.  Заведующий кафедры в те годы был Валентин Дежиц, курсом руководил Иван Столяров.

После окончания пединститута Пётр Петрович Шарипа несколько лет работал учителем в деревне, затем поступил в Минск, в театрально-художественный институт. Там его педагогами стали Хаим Лившиц, Натан Воронов, Пётр Крохолёв, Май Данциг. Все они владели не только секретами мастерства, но и способностью делиться ими с учениками. Почти 40 лет своей жизни он посвятил обучению талантливых детей в нынешней гимназии-колледже искусств им. И.О. Ахремчика. Многие из них стали отличными художниками и сегодня достойно представляют современное белорусское искусство. Много талантливых детей прошло перед его глазами, многие стали сейчас известными художниками: Лариса Журавович, Алесь Пушкин, Володя Лавецкий, Саша Сильванович…

Много сил отнимала работа у художника, потому что он вкладывал в неё душу. Но, что интересно, расписание в гимназии составлялось так, что у художников оставалось свободное время для творчества. Это-то время и использовал Пётр Петрович для своих выездов на природу, иногда не один, а вместе с дочерью.

Пётр Петрович Шарипа любил рисовать с натуры на природе. Да, у него есть и какие-то композиционные работы, написанные в мастерской, порой в мастерской картиной становился этюд, писанный с натуры  в  каком-нибудь из уголков нашей Родины. С особенной любовью художником написаны картины с пейзажами Оршанщины, Браславщины, Мядельщины, Смаргонщины. В этих картинах отображена та Беларусь, которую каждый помнит и любит с детства.

Пётр Петрович Шарипа известен как замечательный пейзажист, который последовательно продолжал традиции белорусских художников Рушица, Жуковского и Бялыницкого-Бирули. По мнению художника, «пейзаж формирует этнос и в то же время нерушимо связан с ним».

Особенно значимы для Петра Петровича Шарипы были весна и осень, потому что изменения погодных условий в эти поры года ясно подчёркивают изменения в природе, которые порой происходят очень стремительно.

Кроме живописных полотен с изображением природы выходили из-под кисти художника и архитектурный пейзаж, и  портреты. Архитектурный пейзаж был связан с теми местами, куда не только ездил сам художник, но и в какие города и веси посылало его начальство гимназии для отбора  там талантливых детей для дальнейшего поступления в художественную гимназию.  Портреты художник писал преимущественно членов своей семьи.

Детство Петра Петровича было связано с обширными лесами и небольшыми речушками. Эти же пейзажные мотивы прослеживаются лейтмотивом в его творчестве. Среди представленных работ  можно увидеть картину с изображением природы деревни Ижа, которая находится в Вилейском районе Минской области.

Нельзя пройти мимо произведений художника, написанных на Браславщине, куда Пётр Петрович ездил с детьми на практику несколько лет подряд. Одна из работ, написанная там любителем природы и большим почитателем своей Родины, представлена у нас в галерее.

Конечно же нельзя не сказать, что у Петра Петровича Шарипы есть серия картин, посвящённая его малой родине – Оршанщине. По словам самого художника: “свою деревню я нарисую, как никто другой”! Детство, наполненное неизгладимыми впечатлениями о тех местах, первые познания в искусстве, которому художник посвятил свою жизнь,- всё это дало свой зрелый плод в виде серии картин,  посвящённых родной природе и родным местам.

Есть у Петра Петровича Шарипы и картины на историческую тематику. Он очень интересовался историей Беларуси. Это был гражданин своей Родины, не только несущий определённые обязанности перед ней, но и преумножающий её славу и честь!

Все картины, которые находятся у нас в галерее представляют собой пленэрную живопись. Пленэрная живопись - живопись на открытом воздухе, связанная с изучением натуры, окружающей среды, рефлексов, цветовых изменений, переходов, нюансов, цветных теней, наблюдаемых на открытом воздухе. Ее основные признаки - светлый колорит, чистый сияющий цвет, ощущение световоздушной среды и т.д. Пленэром называют натурные пейзажи, создаваемые непосредственно на природе. Плэнер позволяет проследить изменения окружающей среды в разное время суток, в зависимости от погоды, света, времени года и найти новые художественные средства выражения различных состояний природы.

Нашу выставку можно охарактеризовать, как камерную, то есть ограниченную в пространстве, небольшую. Но в ней органично сочетаются интерьер и картины, светлые и тёплые тона.

Хочется надеяться, что в нашей галерее еще появяться такие же, наполненные теплом и светом, работы.  Нашему поколению есть чему поучиться у людей, прошедших Великую Отечественную войну, но вынесших со своей жизни и передавших грядущим поколениям самое светлое и чистое, что у них было.  

Фотоматериалы